Taratsa IFF goes to 57th Thessaloniki IFF!
November 2, 2016

Ο Δημήτρης, η Κατερίνα, ο Ανδρέας, η Πέρσα, η Ελένη, ο Γιώργος, η Βάσω και η Μαρία (ή αλλιώς, οι σινεφίλ ψηφιακές πένες πίσω από το TheReviewer.Eu) μεταφέρουν (και θα μεταφέρουν κάθε μέρα έως και την Κυριακή) τον παλμό και τις εντυπώσεις τους από τη δεύτερη μέρα του 3ου Taratsa International Film Festival.

IMG_0964

Τ1 | ΕΒΕΘ – Κατερίνα

The Beast
Ο ορισμός της παραφροσύνης. Μαμά και κόρη τρίτης ηλικίας συγκρούονται στον χώρο του σπιτιού τους. Η κόρη Vera, με πρόβλημα ακουστικό αλλά και “εγκεφαλικό” κουράρει τη μητέρα της, αυτήν την “θασουκόψωλαλιάκαιπόδια”. Κάνοντας teasing η μια στην άλλη καταλήγουν σε πολλές σκηνές να βγάζουν η καθεμιά τους μια άρρωστη αντιμετώπιση μεταξύ τους. Δυο σκηνές που μαστίγωσαν τον σεβασμό που τρέφεις προς το ίδιο σου το αίμα, θα σε καθηλώσουν. Εκεί απ’ το πουθενά, έρχεται η σωσίας, μια ακόμη φοβισμένη νυχτερίδα, αλλά με πραγματικά φτερά… Η ταύτιση στις κινήσεις της μαμάς με το παράξενο αυτό πλάσμα, το διπλότυπο καδράρισμα και η ανατριχίλα που σου δίνει σε κάθε χτύπο και κίνηση, μαγεύει. Θα καταφέρει ένα αδύναμο πλάσμα να δυναμώσει ξανά τις ρίζες της αθυρόστομης μαμάς για να αντιμετωπίσει την παρανοϊκή κόρη της; Σκληρά λόγια και δυνατές σκηνές μίσους/απέχθειας απλά με ένα τους βλέμμα και μια τελική κορύφωση σκηνής… Εξαιρετικές ερμηνείες με δυνατές γωνίες λήψεις, must see.

Bleeding
Γενικά πλάνα και γενικά δεν καταλάβαμε τίποτα. Πατέρας και μικρή οδεύουν προς το σχολείο, διανύοντας μεγάλες αποστάσεις, ώστε να εισαχθεί ως εσώκλειστη. Την ώρα του διαγωνίσματος η μύτη του κοριτσιού ανοίγει, δίχως σταματημό. Όσο τρέχει η μύτη, που υπονοεί το άγχος των σκέψεών της -υποθέτω- άλλο τόσο ο γυρισμός πίσω στο σπίτι αργεί με αποχωρισμό του πατέρα και πασάρισμα της μικρής σε έναν φίλο/περαστικό… Η αρχή με το τέλος στα σκηνικά κάνει φαύλους κύκλους, το ρεζουμέ όμως χαώνει, “γενικά” οι απόψεις διίστανται για το περιεχόμενο…

The Break
Γυρνάμε στο 2008, στην Ιρλανδία, τότε στην οικονομική κρίση. Σε απαγορευμένη περιοχή, πατέρας και οι γιοι του κατασκηνώνουνε στην παραλία αφήνοντας πίσω τα προβλήματα τους. Ο συμβιβασμός με τη φύση για τα παιδιά είναι δύσκολος, μα στόχος του πατέρα παρόλο που του είναι αρκετά σκληρό, είναι να νιώσουν την ελευθερία του να είσαι ανεξάρτητος και να μην κρέμεσαι από τα χείλη της κοινωνίας. Ένας φορτηγατζής που τους παίρνει χαμπάρι στην νέα τους “ιδιωτική κατοικία” θα είναι και ο κρίκος για να δώσει ένα πολύ συγκινητικό τέλος.

Bridge
Για να κάνει πετάλι η ρόδα θέλει έναν με δύο πόδια, μα για να ζήσεις τον έρωτα θέλει δύο να γίνουν ένα. Ρομαντική κομεντί, ως κλασσική γυναίκα που με πιάνουν τα ζουμιά μπορώ να πω πως με κέρδισε αστραπιαία! Το στόρυ εξελίσσεται σε μια μαγική γέφυρα, ανέμελος γυρνώντας πίσω στην καταπιεστική του κοπέλα εγκλωβίζεται σε μια απόσταση γέφυρας όσο και η διάμετρος της αγάπης του για αυτήνανε. Ανέμελη αντιστοίχως συγκρούεται με το παλικάρι έχοντας και αυτή τα δικά της ζόρια με τον ακατανόμαστο. Παρ’ όλες τις προσπάθειες τους να διαφύγουν από το μυστηριώδες σύννεφο της γέφυρας ξαναγυρνάνε πάλι πίσω στην ίδια κατάσταση, κοινώς αν δεν ξεκολλήσει ο εγκέφαλος από τη μιζέρια των άλλων αυτοί οι δυό θα μείνουν για πάντα στη γέφυρα… Ξεκινώντας να συζητάνε τον λόγο για τον οποίο μπλέχτηκαν σε ένα πλαίσιο τόσο περίεργο, η σχέση τους με όλο και πιο πολλές λέξεις μεταμορφώνεται σε κάτι πολύ τρυφερό. Η δε λάμπα που τρεμοσβήνει λειτουργεί ως “φανάρι” για το αν τα λόγια των δυο είναι συναισθηματικά αληθινά ή όχι. Κατά πόσο λοιπόν είσαι διατεθειμένος να παρατήσεις αυτούς που στη χαλάνε, και να τολμήσεις το κάτι διαφορετικό που σου πάει πιο πολύ βρε αδερφέ; Θα καταφέρεις να σπάσεις τη λάμπα-ανυπόφορή σου σχέση- μέσω ειλικρίνειας ή θα σπάσεις τα νεύρα του άλλου με το να μη ξες τι θες πραγματικά;; Αυτό θα φανεί στην απόδραση…! Can Love break all the boundaries… if you know how to drive, love?

The Brother
Για μια ακόμη φορά, ελληνικά μελοδράματα. Η μικρή ξινή αδερφή παρόλο τον τσαμπουκά της προσπαθεί να ξεροκαταπιεί την ιδέα ότι θα αποχωριστεί τον μεγάλο της αδερφό ο οποίος οδεύει για να ενταχθεί στο αντάρτικο. Η αισθητική του παλιού (αρχές Εμφυλίου 1946) και δύσκολου καιρού οπτικά επιτυγχάνεται, στο σημείο όμως της απόδοσης του ρόλου μπορώ να πω ότι είδα πολλά πόδια να κουνιούνται νευρικά λόγω αργών πλάνων και σαδιστικών διαλόγων άνευ νοήματος. Το κλείσιμο της σκηνής δείχνει την κοπέλα να ξετυλίγει ένα όπλο, να τοποθετεί ένα “ραβασάκι” και να φεύγει προς τα βουνά. Ποιος ξέρει; Μπορεί να ‘ταν και αντισκωρικό για τα μάλλινα.

Bump
Σκληραγωγημένα ενδιαφέροντα αγόρια, αλλά μέχρι εκεί. Ο σκηνοθέτης δε λέει τίποτα, πού είσαι- τί κάνεις- και γιατί το κάνεις. Απ’ τα δυό αυτά παλικάρια το ένα το ταλαιπωρούν ασταμάτητα και το καλούν να αντιμετωπίσει κάτι που ποτέ δε δηλώνεται τί είναι, αλλά ακούγεται στον ήχο ότι πρόκειται για ένα σουρεαλιστικό πόλεμο (Bump-μπούμ). Κλεισμένοι σε ένα τύπου μπουντρούμι ο φόβος και ο τρόμος δίνει οσμή στο περίπλοκο σενάριο. Είναι θα ‘λεγα από αυτά του τύπου “Sick Games” βγαλμένα από τηλεπαιχνίδια μόνο και μόνο για να βγάλεις, νεύρα. Η κάμερα στο χέρι σχεδόν ζαλίζει και μπορώ κάλλιστα να το παρομοιάσω με την χθεσινή ταινία το “Eddie”. Not that excited…

The Butcher’s Ears
Παρακαλείσθε όσοι από εσάς είστε vegetarian, να απομακρυνθείτε από το κείμενο, ευχαριστώ. Κρεατοσφάχτης, με αρχικό ακουστικό πρόβλημα στα αυτιά το οποίο λύνεται στη συνέχεια της πλοκής έρχεται ear to ear με τη διαδικασία κοπής του κρέατος. Ο έντονος ήχος του τροχίσματος του μαχαιριού αυξάνει την αγωνία της δράσης και τη λίμπιντο του πρωταγωνιστή μας. Θα χει τα κότσια να συνεχίζει να αντικρίζει τον πόνο που δημιουργεί στα “κρέατα” -ταύτιση μόλις επιχειρεί να κόψει τα αυτιά του ζώου- ή θα μας κόψει την ανάσα με την απόφασή του; Θα φανεί, στο πετσοκόβισμα.

Capsule
Μελαγχολικός άνδρας, μόνος ψάχνει, να βρει την πόρτα εξόδου από την τόσο δυσβάστακτη ζωή του. Φριχτός μισθός, ο οποίος δεν τον αφήνει να κρατήσει το σπίτι του και καταλήγει η τράπεζα να του χτυπά συναισθήματα και πόρτα για να του κατάσχει το διαμέρισμα. Αναζητά και δεύτερη δουλειά μπας και βγάλει κανά ρευστό μα η τύχει δεν τον θέλει, από ότι φαίνεται ούτε και η γυναίκα του. Πικραμένος, με την ελπίδα “φρεσκοξυρισμένη” τον βρίσκουμε να αγκαλιάζει το μοναδικό λόγο που στέκεται ακόμη, την κόρη του… Ταρατσώνεται, μαζί με τα λιγοστά του υπάρχοντα και καταλήγει κρυμμένος, να ονειροπολεί με μια φωτογραφία το κοριτσάκι του… στην κάψουλα. Το συγκεκριμένο μουσικό κομμάτι με τα συναρπαστικά μάτια και γεμάτα λύπη του πατέρα, θα σε λυγίσουν.

Chop
Για γερά νεύρα. Παιδί μου να το’ χα το μικρό, θα το ‘σφαζα σαν το αυγό που ‘σπασε ο μεγάλος, κατά λάθος. Μες σε αυτή τη φάρμα είναι μοναχοί και έχουν συντροφιά τους μπάσταρδο παιδί. Πατέρας άρρωστος, δυο γιοι, το ένα για μπάτσες και το άλλο να του “δώσεις μάτια” για να του δώσει μπάτσες. Σαν κόνσεπτ δίνω ένα πολύ μεγάλο κλαπ και κυρίως για την εκτέλεσή του…! Η πιο επική αναφορά είναι τα σκουλήκια. Στην αρχή το μικρό αδέρφι κάθεται αποστασιοποιημένος στην καρέκλα του δοκιμάζοντας την αντοχή του σκουληκιού, μέχρι που στο τράβηγμα, το σκίζει. Η τελική σκηνή που αντικρίζει τα επόμενα σκουλήκια στη χούφτα του είναι η παρομοίωση με την αντίληψη που τρέφει ως προς τον αδερφό του, ότι αυτός, ο μικρός, είναι ο κυρίαρχος και ο μεγάλος το πιονοσκούληκο του. Η κλίμακα της αγωνίας και της wannabe εμπιστοσύνης αυξάνεται τόσο έντονα καθ’ όλη τη διάρκεια της ταινίας. Μια το μακρινό πασάρισμα του γάλατος στον πατέρα, μια το απαράδεκτο πείραγμα στον τυφλό του μεγάλο αδερφό με το κόψιμο των ξύλων, σε κάνει να τον μισήσεις σαν χαρακτήρα. Σκηνοθετικά, υποκλίνομαι.

IMG_1054

Τ2 | ΕΣΗΕΜΘ – Δημήτρης

Στις εννιά έφτασα κι εγώ στην δεύτερη ταράτσα σε ένα κτίριο το οποίο δεν γνώριζα καν ότι υπάρχει μέχρι να δω το πρόγραμμα του φεστιβάλ. Παρόλα αυτά ανέβηκα και βρήκα μία πανέμορφη ταράτσα με πολύ απλή αλλά όμορφη διαρρύθμιση και όλες τις καρέκλες να είναι στραμμένες προς ένα μεγάλο λευκό πανί. Μέχρι τις 21:15 η ταράτσα είχε γεμίσει, ο καθένας και η καθεμία πήρε κρύο νερό ή μπύρες από το Frozen Spot, κάθισε, πήρε και τα όμορφα βαζάκια με άμμο για να καπνίσει και στις εννιάμιση, οι προβολές ξεκίνησαν μετά από ένα σύντομο καλωσόρισμα από μία εθελόντρια η οποία μας παρουσίασε και το πρόγραμμα.

Ferris wheel (Cohingcha-sawan) | Phuttiphong Aroonpheng, Μιανμάρ & Ταϊλάνδη

Η αρχή της βραδιάς γίνεται in media res. Το Ferris Wheel ξεκινάει μέσα σε ένα δάσος γεμάτο μουντά χρώματα. Μία γυναίκα φεύγει από την χώρα στην οποία βρίσκεται μαζί με το παιδί της για να βρει δουλειά και να ξεκινήσει μία νέα ζωή καθώς πλέον στη χώρα της είναι επικίνδυνο. Παρά τον αργό ρυθμό της και το γεγονός ότι αργεί να κατατοπίσει τον/την θεατή στο θέμα της, το Ferris Wheel είναι μία όμορφη ιστορία που μιλάει με ρεαλιστικό τρόπο για την προσφυγιά και οδηγεί σε μία εξαιρετική κορύφωση η οποία σε συνδυασμό με τη μουσική επένδυση με έκανε χαρούμενο που βρέθηκα σε αυτήν την ταράτσα. Δυστυχώς, όμως, αυτό που φαίνεται λείπει από την ταινία, είναι ψυχή αφού επικεντρώνεται τόσο να μας συστήσει τους χαρακτήρες και να ξεδιπλώσει την ιστορία τους η οποία δεν έχει συναίσθημα εκτός από τέλος.

Firefly | Γιώργος Σουμελίδης, Ελλάδα

Κι ενώ περίμενα αγωνιωδώς να δω μία ελληνική παραγωγή, το Firefly με έριξε από τα σύννεφα, καθώς μέχρι στιγμής ήταν η μεγαλύτερη απογοήτευση του φεστιβάλ. Η ταινία αφηγείται τη συνάντηση δύο πρακτόρων που έχουν να βρεθούν χρόνια, αφού έχει προηγηθεί και ένα ειδύλλιο μεταξύ τους. Όμως η μία από τους δύο έχει προχωρήσει. Παρά το ενδιαφέρον της project, η ταινία αναλώνεται άσκοπα στη χρήση αγγλικής γλώσσας και σενάριο που δε βγάζει νόημα. Ακόμη και η κινηματογράφισή της δεν έχει κάτι ιδιαίτερο να προσφέρει εκτός από την σκηνή της πάλης προς το τέλος που πραγματικά είναι πολύ καλοφτιαγμένη, όμως με τις χορογραφίες των χαρακτήρων γίνεται σε μερικές στιγμές της τουλάχιστον αστεία. Είναι άλλη μία ελληνική παραγωγή, η οποία ξοδεύει χρήματα και κόπο σε κάτι χωρίς σκοπό, πρωτοτυπία ή τεχνική.

The Floating Bodies (Los cuerpos flotantes) | Michelle Gualda, Αργεντινή

Αυτή ήταν μία από τις εκπλήξεις τις βραδιάς που αγαπήθηκε και πολύ από το κοινό. Όντως, η συγκεκριμένη ταινία μπορεί να φορά ένα πάρτυ-έκπληξη, όμως, οδηγείται σε μία καταστροφή. Από την αρχή της ταινίας αντιλαμβανόμαστε ότι πρόκειται για μία σχέση η οποία έχει φτάσει στο αναπόφευκτο τέλος της χωρίς να θέλει να το παραδεχτεί καμία από τις δύο γυναίκες. Όταν, όμως, ως μέρος της έκπληξης είναι να παρακολουθήσει η εορτάζουσα Eva διάφορα βίντεο από το παρελθόν της. Μία ταινία η οποία ακολουθεί μία πεσσιμιστική τάση καθόλη τη διάρκεια της σε ένα δήθεν χαρούμενο κλίμα και μας αφήνει με δάκρυα στα μάτια προς το τέλος της μετά από ένα οπτικό punch line. Παραπάνω δεν μπορώ να αναφέρω. Spoilers.

Floating Melon (Fu Guo) | Roberto F. Canuto & Xiaoxi Xu, Κίνα & Ισπανία

Ακολουθεί ακόμη μία ταινία με LGBTQI+ θεματική: το Floating Melon, η οποία επίσης μας αφήνει με το τέλος της να μην ξέρουμε τι θα γίνει στη συνέχεια. Δύο άντρες βρίσκονται ένα βράδυ για να κάνουν σεξ, όμως, μετά από την υπερβολική χρήση ουσιών, ο ένας φαίνεται να μην κινείται ή να αναπνέει. Τότε, ο ήρωας βρίσκεται με τις δύο φίλες του νομίζοντας πως είναι νεκρός γιατί δεν ξέρει τι να κάνει. Μία ταινία που ακολουθεί καθ’ όλη τη διάρκεια της ένα noir στοιχείο με όμορφα πλάνα και εξαιρετική μουσική επένδυση με στιγμές σασπένς και μυστηρίου στους δρόμους της Κίνας αλλά και ένα ανατρεπτικό τέλος που όταν ανάψουν τα φώτα σε κάνει να σκέφτεσαι διάφορα. Μέσα από όλη την αφήγηση, η ταινία μιλάει για τα προβλήματα της LGBTQI+ νεολαίας, ειδικά σε χώρες της Ανατολής που έχουν μικρή ανοχή σε τέτοια ζητήματα.

Ακολούθησε διάλειμμα. Μίλησα με τον κόσμο αλλά και μία από τους εθελοντές και τις εθελόντριες του φεστιβάλ. Η πλειοψηφία μέχρι στιγμής αγάπησε το «The Floating Bodies». Μιλώντας με τη Φένια, μία εθελόντρια του φεστιβάλ, συζητήσαμε για την ίδια ταινία η οποία της άρεσε μέχρι στιγμής περισσότερο από όλες. Όταν την ρώτησα γιατί μου είπε πως το τέλος της ξύπνησε διάφορα συναισθήματα και ήταν μία πολύ καλή ανατροπή. Αγαπημένη της ταινία από την ίδια ταράτσα μέχρι στιγμής, είναι το «Dreams for Sale» που προβλήθηκε την προηγούμενη ημέρα στο φεστιβάλ. Τα φώτα έσβησαν μετά από δέκα λεπτά και οι προβολές συνεχίστηκαν.

Four Days In October (Cuatro días de Octubre) | Àlvar Andrés Elias, Ισπανία

Μία ακόμη αδιάφορη ταινία όπως το Firefly, η οποία αφηγείται τέσσερις μέρες από τη ζωή ενός ψυχολόγου ο οποίος είναι ερωτευμένος με μία πελάτισσα του, μέχρι που εκείνη αποφασίζει ότι δεν χρειάζεται άλλο τις συμβουλές του και εκείνος αρχίζει να την ακολουθεί παντού προσπαθώντας να της πει ότι την θέλει. Παρά τα όμορφα πλάνα με αισθητική σε τόνους του λευκού και του μαύρου, η ταινία αναλώνεται σε διάφορα κλισέ και ανούσιες καταστάσεις αλλά και ένα τέλος προβλέψιμο. Παρόλα αυτά, είναι μία ωραία ταινία για να χαλαρώσεις αλλά τίποτε παραπάνω.

The Future Perfect | Nick Citton, Canada

Εδώ έχουμε μία LGBTQI+ SciFi ταινία, η οποία αφηγείται τη ζωή ενός ταξιδιώτη του χρόνου, του οποίου η αποστολή είναι να γυρίσει 50 χρόνια στο παρελθόν και να προσέξει ένα κόκκινο μπαλόνι σε έναν σταθμό τραίνου, πάση θυσία. Η ταινία βασίζεται κυρίως στον διάλογο και τα μονοπλάνα που στο μεγαλύτερο ποσοστό τους περιλαμβάνουν μόνο τον πρωταγωνιστή χωρίς κάποιο άλλο πρόσωπο παρά μόνο του υπεύθυνου του, ο οποίος δεν εμφανίζεται ποτέ. Γεμάτο ανατροπές ακόμη κι αν όλα απλά λέγονται και δεν τα βλέπουμε ποτέ μπροστά μας, το The Future Perfect καταρρακώνει τον/την θεατή μαζί με τον ήρωα κατά τη διάρκεια της αποστολής του, ο οποίος ανακαλύπτει στη διάρκεια της και τον ίδιο του τον εαυτό του, ριψοκινδυνεύοντας το μέλλον. Ιδιαίτερη έκπληξη της ταινίας, η συμμετοχή του Zachary Quinto (Star Trek, American Horror Story).

Getting Fat In A Healthy Way (Как да надебелеем здравословно) | Kevork Aslanyan, Βουλγαρία

Αυτή ήταν η μεγαλύτερη έκπληξη της βραδιάς που αγαπήθηκε περισσότερο και από το κοινό. Μία δυστοπική ιστορία η οποία εκτυλίσσεται σε μία μελλοντική Γη, όπου η βαρύτητα χάνεται και όλοι παχαίνουν για να μη φύγουν στο διάστημα. Μόνο ο νεαρός Constantine είναι πετσί και κόκκαλο καθώς δε βγαίνει από το σπίτι στο οποίο υπάρχει συσκευή για να διατηρεί τη βαρύτητα, από τότε που η μητέρα του έφυγε λόγω της έλλειψης βαρύτητας και πέθανε. Όταν, όμως, γνωρίζει μία κοπέλα, προσπαθεί να πάρει κιλά για να την προσελκύσει αλλά και να φτάσει στο απέναντι κτήριο στο οποίο μένει χωρίς να φύγει και αυτός από το έδαφος. Μία πολύ γλυκιά ιστορία γεμάτη γλυκιές στιγμές και έξυπνη αλλαγή της νόρμας περί κιλών, επικρίνοντας έντονα την κοινωνία αλλά και προσφέροντας καλογραμμένους χαρακτήρες με ένα απρόσμενο και γλυκύτατο τέλος που είναι ίσως η καλύτερη ταινία που παίχτηκε στο φεστιβάλ μέχρι στιγμής. Spoiler: αυτή ψήφισα.

Hasti | Kamal Parnak, Ιράν

Η συγκεκριμένη ιστορία αφορά ένα κορίτσι το οποίο παίζει κρυφτό με τα άλλα παιδιά, όμως κρύβεται δίπλα στο πτώμα της μητέρας της, κάνοντας τη να συνειδητοποιήσει πολλά περί θανάτου. Μία πολύ βαριά ταινία, η οποία παρά τα όποια θέματα στον ρυθμό και την αφήγηση της ή τη φτηνή κάμερα και το εμφανώς χαμηλό production value, προσφέρει συγκίνηση και πλάνα που μένουν ανεξίτηλα στο μυαλό του/της θεατή.

IMG_1057

Τ3 | ΔΕΘ – Ελένη και Γιώργος

Ελένη Αναστασιάδου

March 4- Δημήτρης Νάκος

Μια νεαρή γυναίκα από την Ουκρανία «φροντίζει» μια ηλικιωμένη σε ένα μικρό ελληνικό χωριό, η ανάγκη της για χρήματα όμως είναι μεγάλη και το γεγονός πως ακόμη δεν έχει πληρωθεί της προκαλεί δυσκολίες και οδηγεί σε μεγαλύτερα προβλήματα. Η ταινία δημιούργησε μικτές αντιδράσεις σε κάποιους άρεσε, ενώ άλλη την θεώρησαν ατελή και ίσως αδιάφορη. Δεν χαρακτηρίζεται από ιδιαίτερα καλές ερμηνείες και σίγουρα δεν αποτέλεσε μια από τις πιο εμπνευσμένες της βραδιάς.

The Meet (Bстреча) – Ina Hrabarenka

Ένας μοναχικός και αντικοινωνικός άνδρας βρίσκει έναν χτυπημένο σκύλο και γρήγορα αναπτύσσεται μεταξύ τους μια σχέση φιλίας που αλλάζει την συμπεριφορά του για πάντα. Η ταινία ήταν ανθρώπινη, συγκεκριμένη και κατάφερε να πείσει το κοινό, με αρκετούς να αναφέρουν πως μάλλον είναι η αγαπημένη τους.

Α Moment (هظحل کی)- Naghi Nemati

Τρεις άνδρες που είναι καταδικασμένοι σε θάνατο βιώνουν μερικές απροσδόκητες καταστάσεις πριν την εκτέλεση τους. Με την ομίχλη να κατακλύζει την οθόνη, ιδιαίτερα πλανά με έμφαση στα κοντινά και εμπνευσμένη σκηνοθεσία η ταινία ήταν σίγουρα μια από της καλυτερες της βραδιάς και προσωπική μου αγαπημένη. Το σενάριο ήταν έξυπνο και κυλούσε γρήγορα, ενώ το νόημα πίσω από τις λέξεις δεν είναι άλλο από αυτό του πεπρωμένου και της τύχης.

The Night Circus- Eskild Krogh

Δύο άνδρες που μεταφέρουν νεκρούς βρίσκονται αντιμέτωποι με μια περίεργη εξέλιξη. Η ταινία περιέχει αρκετά όμορφες και καλοστημένες σκηνές που προσδίδουν μια δόση μυστηρίου και προετοιμάζουν το κοινό για όσα πρόκειται να ακολουθήσουν. Η ανατροπή στο τέλος αποτελεί σίγουρα το δυνατό της σημείο, παρόλα αυτά θα μπορούσε να εστιάσει σε περισσότερα σημεία και να δημιουργήσει ένα καλύτερο αποτέλεσμα με κάποιες αλλαγές.

Old King (Starý Král)- Kilián Vrátník

Ένας ηλικιωμένος άνδρας που πάσχει από Alzheimer μένει σε ένα μικρό σπίτι μαζί με τον γιό του, ο οποίος τον φροντίζει καθημερινά. Μια μέρα τον επισκέπτεται και ο δεύτερος γιός του για να γιορτάσουν όλοι μαζί τα γενέθλιά του, μα η νόσος έχει καταβάλει το μυαλό και το σώμα του και πλέον αδυνατεί να αναγνωρίσει μέχρι και αυτούς. Αν και η ταινία πραγματεύεται ένα σοβαρό και σημαντικό θέμα δεν καταφέρνει να περάσει στο κοινό κάποιο ουσιαστικό μήνυμα πέρα από την καταγραφή των γεγονότων και κάποια συναισθήματα των πρωταγωνιστών. Επιπλέον, η σκηνοθεσία και ο τρόπος δομής της καταλήγει να κουράσει το κοινό σε μεγαλύτερο από το επιτρεπτό επίπεδο.

Lola – Alice Redman

Η ταινία αφηγείται την ιστορία μιας γυναίκας που παραμένει περιορισμένη εξαιτίας της δουλειάς της, γεγονός που της προκαλεί δυστυχία. Γρήγορα όμως τα πράγματα αλλάζουν όταν δέχεται ένα τηλεφώνημα από έναν άγνωστο άνδρα. Η ταινία προσπαθεί να μεταδώσει την αξία της συντροφιάς/συντροφικότητας είναι όμως υπερβολικά μικρή και πριν προλάβει κάποιος να την καταλάβει και να αναλογιστεί τι συνέβη έχει τελειώσει.

Η βραδιά κύλησε όμορφα στην 3η ταράτσα του φεστιβάλ, με τους εθελοντές να μεταδίδουν στο κοινό την θετική τους ενέργεια και κάποια μικρά τεχνικά προβλήματα να ξεπερνιούνται γρήγορα και αποτελεσματικά.

Γιώργος Κωστίδης

A pagina (move on), Guilherme Andrade – Βραζιλία

Η ιστορία 2 μητέρων οι οποίες αποτελούν όψεις του ίδιου νομίσματος: ενός φόνου. Η ταινία με ωραία και συγκινητικά πλάνα μας μεταφέρει το κλίμα που επικρατεί στις 2 οικογένειες : του πλούσιου αντρόγυνου, του οποίου ο γιος δολοφονήθηκε, και της φτωχότερης μητέρας του δολοφόνου. Η ιδέα των 2 μητέρων που αδυνατούν να ξεφύγουν από το παρελθόν και το παρόν τους, σκιαγραφείται σωστά προκαλώντας το ενδιαφέρον, αλλά μένει στην απλή περιγραφή της κατάστασης, χωρίς να επεκταθεί περεταίρω.

Of Sheep and Men, Liro Holopainen – Φινλανδία

Ένα σουρεαλιστικό έργο, και προσωπικά αγαπημένο της βραδιάς, που μας παρουσιάζει με απολαυστικό τρόπο τι γίνεται όταν αποφασίζεις να εγκαταλείψεις την μαζικοποίηση της «αγέλης» και να υψώσεις την δικιά σου «φωνή». Όλα αυτά, βέβαια, μέσω βελασμάτων και γρυλισμάτων!!

Offside, Jimmy Dean – Ηνωμένο Βασίλειο

Μία απλά δομημένη ταινία που μας εξιστορεί την ζωή ενός 11 αγοροκόριτσου, που έρχεται αντιμέτωπο με τα φυλετικά πρότυπα και της αλλαγές της εφηβείας, προσπαθώντας, όμως να διατηρήσει την αγάπη της για το ποδόσφαιρο. Σίγουρα πρόκειται για μια ευχάριστη ταινία , χωρίς όμως, ιδιαίτερο βάθος, με το θέμα του ποδοσφαίρου να μοιάζει άτοπο (είναι ευρέως διαδεδομένες οι γυναικείες ομάδες στην Βρετανία).

On Board (A bordo), Davi Mello – Βραζιλία

Ίσως η χειρότερη και ανιαρότερη ταινία της βραδιάς με το κοινό να δυσφορεί και να αποχωρεί. Η ιστορία, μολονότι, είχε προοπτικές να θίξει έξυπνα το ζήτημα της αποβολής εγκυμοσύνης, χάνει τον σκοπό της με τα μακρά ατελείωτα και τις περισσότερες φορές ανούσια πλάνα της.

Τ4 | ΔΣΘ – Ανδρέας

H προβολή ξεκίνησε με το Otto από το Μεξικό, σε σκηνοθεσία Sinhué F. Benavides. Εντοπίζεται ένας προβληματικός θείος, αλλαγμένος μετά από ένα τραγικό συμβάν και η σχέση με την ανιψιά του που τον φροντίζει. Υπερβολικό παίξιμο, ερασιτεχνική κινησιολογία, ωραία φωτοσκίαση και φωτισμοί, όμως το υπερβολικό μακιγιάζ σε συνδυασμό με το φίλτρο καίει τα πρόσωπα των ηθοποιών, επομένως οι φωτισμοί γειώνουν τους ηθοποιούς και συντελλούν μόνο στην βελτίωση της ατμόσφαιρας. Ο ήχος ήταν πολύ προσεγμένος. Μια φιλότιμη προσπάθεια βασισμένη σε ένα διήγημα του King που προσπάθησε να αποδώσει με τον καλύτερο δυνατό τρόπο το κλίμα και την αίσθηση του τρόμου.

Such A shame ή αλλιώς Τι Κρίμα του Τάκη Παπαναστασίου, μια απόπειρα σε noir αποχρώσεις με πολύ καλή μουσική επένδυση, στην προσπάθεια να σκιαγραφήσει την ζωή ενός άεργου στην Αθήνα και την έλξη του προς μια γυναίκα. Μια δύσκολη ταινία με ωραίους διαλόγους και ορισμένα πετυχημένα εξωτερικά πλάνα. Τίθενται υπαρξιακά ερωτήματα για την φύση των ανθρώπινων σχέσεων, σουρεάλ καταστάσεις με συζητήσεις σε νεκροτομεία και μια ιστορία περί ιστοσυμβατότητας που επηρεάζει καταλυτικά τον πρωταγωνιστή. Η φωτογραφία σε ορισμένα σημεία ήταν ενδιαφέρουσα, η σκηνοθεσία κυμάνθηκε σε ασφαλή πλαίσια.

That Little “Drive” Thing ή Un Petit Côté, έρχεται από την Γαλλία σε σκηνοθεσία Yoann Luis. Οι μουσικές επιλογές ήταν άρτιες. Η κύρια θεματική περιστρέφεται γύρω από την αποκάλυψη ενός νεαρού στον πατέρα του σχετικά με την ομοφυλοφιλία του. Τα πλάνα ήταν ενδιαφέροντα, η φωτογραφία πετυχημένη με καθαρό φίλτρο. Εν τέλει, η θετική αρχική αντίδραση του πατέρα αποδομείται μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα όταν με την πράξη του γίνεται πρότυπο της της επικινδυνότητας της σκληροπυρηνικής ετεροκανονικότητας. Απλή, ωμή, καλή.

Ακολούθησε το Hurto ή αλλιώς Theft, ερχόμενο από την Ισπανία και τον Jeronimo Garcia Castela. Σκοτεινό με ωραία κλιμάκωση και φωτογραφία, με κύριο θέμα έναν κλέφτη και μια ηλικιωμένη που αλλάζει τα σχέδια του. Σχετικά χαριτωμένη και πετυχημένη απόπειρα με όμορφες μουσικές επιλογές, ένα παράδειγμα στοργής, πονηριάς και παραλόγου.

Three Minute Warning από Ηνωμένο Βασίλειο και τον Iqbal Mohammed σε στυλ ντοκυμανταίρ με επίκεντρο μια άρρωστη μάνα και την δεκατετράχρονη κόρη της κάπου στην Παλαιστήνη εν μέσω βομβαρδισμών. Έντονο κοινωνικό και έκδηλο πολιτικό σχόλιο, με στοιχεία αγανάκτησης. Είναι μάλλον ένα οικιακό δράμα που μέσα στο εθνικό διογκώνεται. Εντοπίζονται στοιχεία video clip, γρήγορη σκηνοθεσία προς το τέλος σε αντίθεση με την αρχή.

Σειρά είχε το To Save Beth (Para Salvar Beth) από τη Βραζιλία και τον Theodoro Cochrane εκτυλίσσεται κυρίως σε ένα κτηνιατρείο και περιστρέφεται γύρω από την ζωή της Beth και του πρωταγωνιστή που την φροντίζει. Αγχωτική σκηνοθεσία, σε πολλά σημεία θυμίζει Kubrick και συγκεκριμένα τα κάδρα της Λάμψης (Shining). Ατμόσφαιρα βαριά με έντονα στοιχεία video clip, απότομες μεταβάσεις, ενδιαφέρουσα αισθητική, η πιο conceptual από τις προβαλλόμενες με όμως αργή κορύφωση που δεν έπεισε.

Platform 13, Camiel Zwart από την Ολλανδία με πρωταγωνιστή έναν Ιάπωνα σταθάρχη τραίνων. Έντονη κινησιολογία, γρήγορα πλάνα, καλή μουσική, η κάμερα ασταθής σε μερικά σημεία με στοιχεία video clip. Μουσικότητα και αφήγηση της ιστορίας μέσα από την χορογραφία του πρωταγωνιστή , ποιητικά στοιχεία, έλλειψη διαλογικών μερών και μια σουρεάλ διάσταση. Μου θύμισε τις δουλειές του Παπαιωάννου.

Τελευταία (ξανά)προβλήθηκε η ρωσική Success (Υспех) του Eygene Orlov. Ξεκινάει με τον μονόλογο του πρωταγωνιστή που ενσαρκώνει έναν ηθοποιό στην προσπάθεια να πετύχει ένα συγκεκριμένο ύφος. Στην συνέχεια αναγκάζεται να γνωρίσει την μητέρα της φίλης του και εκεί εντοπίζεται η αδυναμία του να σταθεί στην κοινωνία ως ατόφιος χαρακτήρας και μη-ρόλος. Σταθερά πλάνα, ωραία χρώματα, έλλειψη μουσική και ως επί το πλείστον φυσικοί ήχοι. Παρατηρείται και στην συγκεκριμένη, μια αποδόμηση στο τέλος, όταν η δράση του πρωταγωνιστή τον φέρνει αντιμέτωπο με πρωτόγνωρες καταστάσεις.

Η προσέλευση του κόσμου ήταν ικανοποιητική, ο χώρος εξαιρετικός και η θέα ανεπανάληπτη. Το κοινό φάνηκε να αντιδρά θετικά στην γαλλική και την ελληνική.

Τ5 | Secret Terrace Lounge – Βάσω και Μαρία

Σταυρούλα

Στην πέμπτη ταράτσα η βραδιά άνοιξε με το ντοκιμαντέρ μικρού μήκους Σταυρούλα στον άνετο και ευχάριστο χώρο του Secret Terrace Lounge στο Anatolia Hotel. Το ντοκιμαντέρ παρουσιάζει στιγμές από την καθημερινότητα μιας ηλικιωμένης γυναίκας, της κυρίας Σταυρούλας και της γυναίκας που την φροντίζει. Η Σταυρούλα διηγείται αναμνήσεις από τα νιάτα της και μιλά για τις δυσκολίες και τη μοναξιά που έρχονται με την τρίτη ηλικία. Το ντοκιμαντέρ προκαλεί ανάμικτα συναισθήματα στο θεατή καθώς από τη μία έχουμε τη μελαγχολία των γηρατειών και των παλαιότερων αναμνήσεων ενώ από την άλλη βλέπουμε τη Σταυρούλα να παραμένει θετική, να τραγουδάει και να διαβάζει ποιήματα. Παρότι στην ουσία το ντοκιμαντέρ δεν μας μαθαίνει κάτι καινούριο, μπορούμε να πούμε ότι μας προβληματίζει σχετικά με την απομόνωση των ηλικιωμένων ενώ η κυρία Σταυρούλα είναι η ίδια εξαιρετικά ευχάριστη και συμπαθέστατη.

Balik (Fish)

Ένας ψαράς, ο Kaya ζει με την οικογένειά του πλάι σε μια λίμνη. Η κόρη του πάσχει από κάποια άγνωστη πάθηση και δεν μπορεί να μιλήσει. Η οικογένειά του έχει στην κατοχή της ένα μοναδικό είδος ψαριού το κρέας του οποίου λέγεται ότι έχει υπερφυσικές θεραπευτικές ιδιότητες. Καθώς η υπεραλίευση έχει καταστήσει το ψάρεμα στη λίμνη ιδιαίτερα δύσκολο και τα ιατρικά έξοδα της κόρης του αυξάνονται συνεχώς, ο Kaya επινοεί έναν αθέμιτο τρόπο ψαρέματος με τραγικά αποτελέσματα. Μία ενδιαφέρουσα ιστορία την οποία πολλοί θα μπορούσαν να δουν και ως συμβολική, με τη λίμνη στο ρόλο της μητέρας-φύσης που συντηρεί τον άνθρωπο και του παρέχει όλα όσα χρειάζεται για να είναι αυτάρκης, και τον πρωταγωνιστή στο ρόλο της ανθρώπινης φιλοδοξίας και φιλοπλουτισμού που δεν λογαριάζει την καταστροφή της φύσης και του συνανθρώπου για χάρη του κέρδους. Η ιστορία εξελίσσεται με εναλλασσόμενες σκηνές των γεγονότων πριν και μετά την τραγωδία που άλλαξε την οικογένεια για πάντα. Η ταινία είναι αρκετά καλογυρισμένη και αφηγείται αποτελεσματικά την ιστορία της οικογένειας του ψαρά. Ωστόσο, αυτό που μένει στο θεατή περισσότερο δεν είναι τόσο η υπόθεση όσο το καθαρά αισθητικό κομμάτι της ταινίας με τα ωραία πλάνα και τις όμορφες εικόνες.

Τ7 | Περίπτερο 6, ΔΕΘ – Πέρσα

Ιστορία 52 (2008) του Αλέξη Αλεξίου

Υπάρχουν κάποιες ταινίες που με την ιδιαίτερη κινηματογράφησή τους αφήνουν το κοινό με ανάμεικτα συναισθήματα. Κάποιοι τις λατρεύουν για την πρωτοτυπία τους και άλλοι δεν καταλαβαίνουν γιατί έπρεπε να υιοθετηθεί ένα περίεργο στυλ για να ειπωθεί η εκάστοτε ιστορία. Καθώς ο Ιάσονας διοργανώνει στο σπίτι του ένα δείπνο με τους φίλους του, γνωρίζει την Πηνελόπη. Οι δυο τους ερωτεύονται και αποφασίζουν να μείνουν μαζί αλλά ένα γεγονός αναγκάζει την Πηνελόπη να τον παρατήσει. Από εκεί και πέρα ο Ιάσωνας εγκλωβίζεται μέσα σε ένα φαύλο κύκλο επαναληπτικών αναμνήσεων από την σχέση τους.

Το σενάριο έχει ενδιαφέρον σε κάποια σημεία αλλά το πλήθος των επαναλήψεων μας κουράζει. Ο πρωταγωνιστής δε γίνεται αγαπητός, εφόσον φαίνεται εξαρχής αρκετά περίεργος και ανιαρός. Μας κάνει να αναρωτιόμαστε, γιατί οι φίλοι του εξακολουθούν να κάνουν παρέα μαζί του επί 10-15 χρόνια και τι του βρήκε η Πηνελόπη και τον ερωτεύτηκε. Γενικά, πιο πολύ ενδιαφερόμαστε για την τύχη της Πηνελόπης και παρά για την τύχη του πρωταγωνιστή. Η πλοκή μας μπερδεύει και μας κουράζει. Από ένα σημείο και έπειτα ξέρεις τι πρόκειται να γίνει και απλά περιμένεις να το δεις.

Αυτό που μας κάνει εντύπωση δεν είναι το σενάριο αλλά η κινηματογράφηση της ταινίας. Παρότι είναι φανερό πως ο χρωματισμός της εικόνας και η διεύθυνση φωτογραφίας υπηρετούν το όραμα των δημιουργών και είναι έτσι “από άποψη”, δε θεωρώ πως ήταν απαραίτητα και η καλύτερη επιλογή. Υπήρχε το στοιχείο της υπερβολής στο σενάριο και στην κατασκευή της ταινίας και αυτό δε βοηθούσε τον θεατή που έπρεπε να είναι διαρκώς προσηλωμένος στην πλοκή. Ωστόσο, δημιουργήθηκε μια ισχυρή ατμόσφαιρα που συνέβαλε καθοριστικά στη διατήρηση του σασπένς.

Η “Ιστορία 52” δεν είναι μια κακή ταινία. Η υποκριτική είναι σχετικά καλή και το σενάριο έχει ενδιαφέρον. Το πιο δυνατό στοιχείο της ταινίας είναι η εξαιρετική σκηνοθεσία της. Προσωπικά πιστεύω πως τα υπέροχα καδραρίσματα ήταν αυτά που κράτησαν την προσοχή μου και μπορώ να πω πως χάρη σε αυτά θα μπορούσα ακόμα και να την ξαναδώ (μέχρι ένα σημείο). Την ταινία αυτή είτε θα την λατρέψεις, είτε θα τη μισήσεις. Αν σου αρέσουν οι ιδιαίτερες κινηματογραφημένες ταινίες, τότε σίγουρα θα πρέπει να τη δεις. Καλή προβολή!